Skip to content

HADİ GEL KÖYÜMÜZE GERİ DÖNELİM (Mİ?)

DSC_0189 copyTarzları taban tabana zıt olabilir fakat ‘country’ kelimesi onları ortada buluşturuyor. Mini Countryman S ve Volvo V40 Cross Country ile Gelibolu yollarına düşüp aynı yolun iki yolcusu isimlerinin hakkını ne kadar veriyor araştırıyorum…

1962 yapımı ‘Ride the High Country’ filmini izlediyseniz iki ihtiyarın pis muhabbetlerini dinlemekten kafayı bozan genç kovboyu hatırlarsınız. İşte o genç kovboy benim. Dizel bir Ford Fiesta’nın içinde iki ihtiyar ve bir fotoğrafçıyla birlikte İstanbul’a doğru ilerliyorum. Saat sabahın bilmem kaçı ve başım direksiyona düşmek üzere. Neyse ki ihtiyarlar arada bir uyanıp ‘yeğenim teker dönüyor!’ tarzında ‘espriler’ patlatıyor. Yine de kendimi tokatlayarak uyanık kalmayı tercih ederdim.

Bir ara gözüm sağ şeritten ilerleyen kamyona takılıyor. Gözlerimi tekrar açtığımda -belki de hiç kapanmadılar- ise koca yolda bizden başka kimsenin olmadığını fark ediyorum. Bunun nasıl mümkün olduğunda hiç kafa yormadan kendime son bir tokat patlatıp bulduğum ilk dinlenme tesisinde duruyor ve direksiyonu yaşlı kurtlardan birine zorla veriyorum.

Gelibolu yollarındayım, son iki senedir bahar aylarında gitmeyi alışkanlık edindiğim güzel yollarda… Güneş pırıl pırıl parlarken yemyeşil tepeler boyunca kıvrılan ‘bal dök yala zeminde’ yardıra yardıra ilerliyorum. Uzun bir düzlüğün ardından gelen sağ viraj için yavaşlarken sıralı şanzımanı ileri doğru iki kere yumrukluyor ve apeksi yakalamaya çalışıyorum. İnsanın rüyasında gördüklerinin rüya olduğunu anlaması için uyanması gerekmiyormuş. RTÜK’lenmiş hali ‘yok artık daha neler!’ anlamına gelen birkaç kelime sayıklıyorum ki direksiyondaki ihtiyar dürtüyor: ‘kalk da kahvaltı yapak!’ Rüyamda gördüklerime mi yanayım, etapları çok özlediğime mi yanayım, yoksa Sapanca gölüne binlerce hare bırakan yağmura mı yanayım? ‘yanayım yanayım ateşlerde yanayım…’ diye mırıldanarak aşağıya inip leş gibi çaydan ve böreklerden biraz alıyorum ve direksiyon tekrar bana kalıyor. Neyse ki az kaldı. Amacımız İstanbul’da bekleyen Mini Countryman S ve Volvo V40 Cross Country ile gün içinde yola çıkıp Gelibolu’ya ulaşmak. Bu, her ay okuduğunuz karşılaştırmalardan biraz farklı olacak. İşte başlıyoruz.

DSC_0626 copy

Başlıyoruz? İçinden köprü trafiği geçen bir program başlar mı? Stop lambası cennetine düşmüş gibiyim. Her yerdeler… İstanbul’un keşmekeşinde kaybolan saatlerin ardından Büyükçekmece Gölü’nü geride bırakabildiğim için kendimi şanslı sayıyorum. Ellerimdeki direksiyonda Mini logosu, yanımda ihtiyarlardan biri, ihtiyarın elinde ise navigasyon var. Takip edebileceğimiz en sıkıntılı rota için araştırma yapıyor. Başta da dediğim gibi, herkesin kullandığı yollardan ziyade iki otomobile de ismini veren köy yollarının peşindeyiz. Bagajdaki çadır, uyku tulumları ve mangal da bu testin bir parçası. Acelemiz yok, bu gece Gelibolu’da bir yerlerde kamp yaparsak kafi. Bir süre ‘normal insan yolları’nda ilerledikten sonra sola bir sapak buluyor ve dalıyoruz. İki aracın yan yana ancak geçebileceği genişlikte bir köy yolu, hava çoktan karardı ve ortalıkta bizden başka kimsecikler görünmüyor…

Yaklaşık on km ilerledikten sonra sileceklerimiz tekrar çalışmaya başlıyor. Zaten yeterince kirli olan zeminin yüzeyi çamurla kaplanınca ortaya neler çıktı dersiniz? Hemen söyleyeyim, ikinci vitesle dönülen dar virajların çıkışında dört tekerleğim de yolun dışına doğru savrulurken dikiz aynamda kafadan kayan bir Volvo görüyorum. Kahkahalarımı duyduklarına eminim. Countryman boyutsal anlamda gerçek bir mini olmasa da, tepkileri hemen hemen Cooper gibi. Direksiyonu kesinlikle çok nefis, kafası oldukça iyi tutunuyor ve dört çeker olduğu için kuru zeminde tutunmayı neredeyse hiç bırakmıyor. Fakat bugün otomobilleri tanıma günü olduğundan ve hava şartları da malumunuz sıkıntılı olduğundan çok zorlamadan tatlı tatlı ilerliyoruz. Biraz da Volvo’ya bakalım.

Otomobilleri değiştikten sonra çok ilginç bir hadise oldu. Mini’den inenler Volvo’yu, Volvo’dan inenler ise Mini’yi beğenmedi ve iki taraf da aynı şeyden şikayet ediyordu: Bu şeye alışması çok zor… Mini’ye ilk bindiğimde açıkçası çok da yabancılık çekmedim. Belki daha evvel Cooper ile yaptığım uzun kilometrelerden ötürüdür fakat Mini sizi sahiden sıcak karşılıyor ve çabuk alıştığınızı hissediyorsunuz. Volvo’da ise memleketinin resmiyeti hakim. Oturma pozisyonu gayet sportif olan deri koltuklara kurulup dijital kadranla bakıştıktan sonra yeniden yola koyuluyorum. Burada bir detayı belirteyim. Testimize katılan V40 Cross Country, T5 isimli iki litrelik turbo motorla yürüyor ve 213 bg güç üretiyor. Aslında işin doğrusu, Mini’ye her anlamda daha yakın olan, 180 bg’lik T4 motorla yürüyen bir V40 kullanmaktı fakat elimizde bu var. Çok önemli bir sorun değil zira amacımız performans testi yapmaktan ziyade iki otomobilin şehirden uzakta hayata nasıl devam edeceklerini görmek. V40’a dönecek olursak, beş silindirli motoru müthiş sesler çıkarıyor. Resmen gürül gürül… Bana ilk yarış otomobilim olan beş silindirli Bravo HGT’yi hatırlatıyor. Gaz ve şanzıman tepkileri Mini’ye kıyasla çok daha sert. Süspansiyonları da öyle… Volvo’daki her detay daha sportif ve sert hissettiriyor. Fazlasını yarın göreceğiz. Önce geceyi geçireceğimiz bir yer bulmalı.

Gelibolu Milli Parkı’na vardığımızda vakit hayli geç oluyor. Mahmut Tuncer burayı çok sevebilirdi zira her yer ‘cenderme’. Nöbet tutan iki Jandarma’ya yaklaşıp çadır kurup mangal yapabileceğimiz bir yer soruyoruz. Daha doğrusu öyle sorduğumuzu sanıyorum çünkü verdikleri tepkiyi görünce bir an için Meksika sınırından uyuşturucu geçirmeye çalıştığımızı hissediyorum. Yanlarından hızla uzaklaşıp kuytu bir köşe ararken kendimizi sahilde buluyoruz. Dalga sesleri, yasemin kokusu kadar güzel bahar rüzgarları ve usul usul yağan yağmur eşliğinde çadırımızı kuruyor ve mangalımızı zulaya alıp inançla ateş yakmaya çalışıyoruz. Bir saat sonra, midemizde çiğ tavuklar olsa da doymanın ve ısınmanın mutluluğuyla kendimizi uykuya bırakıyoruz.

Ertesi sabah yine rüyada olduğumu sanıyorum. Bulutlar dağılmış, güneş gülümsüyor. Sahilde yaptığımız kahvaltının ardından vakit kaybetmeden işe koyuluyoruz. Önce fotoğraf çekimlerini halletmemiz gerekiyor. Birkaç saat süren çekimlerin ardından ise en zevkli kısım başlıyor.

DSC_0548 copy

Mini’nin 1.6 litrelik turbo motoru uzun düzlük boyunca çığlıklar atıyor. Çılgın bir hızlanmadan söz edemem fakat ortalama bir hızlı hatchback kadar iyi uzayabiliyor. Virajlarda yatma eğilimi gösteriyor fakat tutunma konusunda hiç problem yaşamadığı için verdiği bu tepkiler çok doğal ve samimi geliyor. Direksiyonuna diyecek hiçbir şeyim yok zira kesinlikle nefis çalışıyor. İşin özü, sportif kullanımda dört kapılı koca bir aile otomobili için gayet iyi iş çıkarıyor. Mini içi geçmemiş babaları ve sürüş delisi çocuklarını aynı anda mutlu edebilecek potansiyele sahip.

DSC_0344 copy

Volvo Mini’den sonra farklı bir dünyadan gelmiş gibi hissettiriyor. Süspansiyonları, gövde direnci, direksiyonu ve gaz tepkileri apaçık daha sert. Kafası iyi tutunuyor fakat çok zorlarsanız usul usul taşmaya başlıyor. Ara hızlanmalar, vites geçişleri ve viraj tepkileri Mini’den çok daha sportif fakat Mini kadar organik değil. Daha hızlı, daha saldırgan fakat daha sentetik bir sürüşten söz ediyorum. Yine de karşılaştırmanın sportif sürüş şampiyonu açık ara Volvo oluyor.

Fakat isminde ‘country’ kelimesi taşıyan bir otomobilin daima gıcır asfaltta sürülmeyi beklememesi gerekir. Tamam buradaki iki otomobilden de off-road yapmalarını beklemiyoruz fakat en azından dağda bayırda rahat dolaşalım değil mi? İşin bu kısmında ibreler sonuna kadar Mini’ye dönüyor. Daha yumuşak ve daha doğal olduğu için zemin bozulduğunda soğuk terler dökmüyor. Volvo ise jilet gibi takım elbisesiyle trekking yapmaya çabalayan birine benziyor. Devasa jantları, sportif süspansiyonları ve sinirli yapısı asfalttan inmek istemiyor.

İç mekan hacmi ve ferahlık anlamında Mini bir kez daha öne geçiyor fakat malzeme kalitesi için aynısını söyleyemem. Volvo hem kalite hem de tasarım anlamında masaya yumruğu vuran taraf olsa da arka tarafı Mini kadar ferah ve geniş değil. Bagajlar açıldığında da benzer bir tablo ortaya çıkıyor. Evvela buraya getirdiğimiz malzemelerin hemen hepsini Mini taşıdı bunu söyleyeyim zira Volvo’nun bagajına ancak iki ceset sığar. O da parçalarsanız… Mini ise temizinden dört ceset taşır gibi duruyor. Üzgünüm Volvo. Kişisel bir şey değil, sadece iş.

Ekibimde bile benimle aynı fikirde olmayan huysuz bir ihtiyar olduğundan fikirlerime katılmama hakkına sahipsiniz zira burada zevklerden ve tercihlerden bahsediyoruz. Özetlememe izin verin;

‘Benim otomobilim doğal olsun, sevimli olsun, samimi olsun, her normal otomobil gibi yan rüzgarlarda sallansın, yeterince iyi hızlansın, canım virajlarda tepinmek istediğinde yüzümü güldürebilsin ve bütün bunların yanında ailemle pikniğe, tatile gitmek istersem hepimize rahat ettirsin.’ diyorsanız en yakın Mini bayii sizi bekler.

‘Yok, benim otomobilim hayvani tutunma limitlerine, deli dehşet ara hızlanmalara ve İsveç çakısı kadar keskin gaz tepkilerine sahip olsun, sanki her gün dağa bayıra mı gidiyoruz? Ayrıca iç mekanı ve tasarımı hem kalite koksun hem de sempatik olmaktan ziyade karizmatik olsun, arkası o kadar ferah olmasa da olur canım.’ diyorsanız buyurunuz Volvo’ya.

Bu testin bir kazananı varsa o da benim. Biliyorum içten içe bana uyuz olacaksınız fakat iki gün boyunca iki uç karakterli otomobili memleketin en güzel yollarında sıcakta soğukta, kuruda ıslakta, asfaltta çamurda kullandım ve baharda Gelibolu ziyaretleri olayımı üçledim. Otomobilleri, virajları, temiz havayı ve yeşili seviyorsanız bir dakika durmayın, gidin oraya.

Safa Kaplan fotoğrafları gözünüzü doyursun;

Diğer test sürüşlerine buradan ulaşabilirsiniz.

Reklamlar

20 replies »

  1. karsilastirmali testiniz cok orijinal olmus. boyle guzel ve degisik testlerin devamini bekliyoruz, ancak ozellikle bekledigim bir test var; opel cascada, eger inceleyebilirseniz cok sevinirim. ayrica fotograflar, insani gezintiye cikmaya adeta zorluyor. bense simdilik safa kaplan’a hayranligimi sunmakla yetiniyorum.

  2. şu amatör testleri arabadan anlayan birileri yapsa çok daha mutlu olacağız. İsmail beyin kendi tercihleri mini cooper ın daha iyi olduğu anlamına gelmez. Göreceli hususlarda yorum yaparak marka karalamak çok kolay. Arkadaş mini nin reklamını yapmış resmen bizde adam yerine koyup yorum bile yazıyoruz. İsmail bey size boş zamanlarında farklı markaların modellerini kulanın, oto dergilerini ve test videolarını izleyin ve değerlendirme yapmayı öğrenin.

  3. İsmail Bey evladım, okuyucularınla laf dalaşına girme. Çok ayıp. Adam içten içe uyuz olmakla kalmamış, dile getirmiş işte ne var. Fikirlerimizi de mi söylemiyak!

    O değil de kıçının dibinde Anamur, Bozyazı sahilleri varken sen niye durup durup Gelibolu’ya gidiyorsun ki? Bu arada madem buralara bu kadar yaklaşıyorsun, geç Eceabat’tan Çanakkale’ye, Güzelyalı – Ezine üzerinden bas aşağı doğru, Ayvacık civarında Anamur yollarının aynısı başlıyor, Küçükkuyu’ya kadar… Tek fark, deniz uçurumun hemen dibinde değil. Aşağıda göz alabildiğine zeytinlikler uznanıyor, deniz onların sonunda. Manzara muhteşem.

    • Uyuz oldum deyin canımı yiyin ama yazıya b*k atmayalım lütfen 🙂

      Ya Gelibolu hem daha sakin, kamyonlar falan yok. Hem de o yollara çıkma isteği uyandıracak test araçları hep İstanbul’dan sağlanıyor. El mahkum bir yerde.

  4. Özet bolumune bakınca, V40’ı cok iyi anladığınızı gordum.. v40 t4 (cross değil normal) kullanıyorum, ruzgar olduğunda hoop yan tarafa savuruyor ama 😦 ya da ben 115 beygir focustan sonra rüzgârlı yollarda 180 beygirle daha hızlı gider oldum 🙂 bence cok yararlı bir karşılaştırma olmuş, teşekkürler.
    not: bana da “Siz hayatınızda kaç farklı otomobil kullandınız” derseniz cok alınır üzülürüm 🙂

    • Merhabalar 🙂

      Eleştiri olsun, beğenen olsun, nefret eden olsun ama yeter ki sizin gibi seviyeli olsun 🙂 Tebessüm ettim son yazdığınıza. Normal V40 kullanmadım, ne desem havada kalır ama cross county jilet gibiydi doğrusu.

  5. Merhabalar İsmail Bey. Ben 44 yaşında bir adamım .A6 2.0 tdı kullanıyorum.Fakat testinizde bahsi geçen mini beni inanılmaz cezbetmekte.İmkanım olduğunda 2. araç olarak almayı düşünüyorum.Ne dersiniz çok mu andropozlu bi durum olur.Bu arada çok eski bi alışkanlık olarak sormadan geçemiyeceğim çok mu yakıyor? Teşekkürlerimle, sevgiler…

  6. Merhaba İsmail Bey,
    Detaylı ve titiz incelemeleriniz ve bizimle paylaşımlar için öncelikle teşekkür ederim size… Bir konuda yorumunuzu almak istiyorum, eğer ilgilenirseniz. Aracım 2006 model WV Passat 1.6 FSI düz vites ve 135.000km’de. Artık yaşlandı ve değişim zamanı geldi. Aklımızda iki araç var; sizin de detaylı inceleyip bizimle paylaştığınız BMW 3.20i ED. Ve Yeni NISSAN Qashgai. Bütçesi 115-120.000TL… 13 yaşında bir kızım ve 12 yaşında bir oğlum var. Sanki aile aracı olarak Qashqai ile daha rahat edermişiz gibi geliyor bana. Özellikle de güvenlik donanımları, çarpışma önleyici sistem, yatay dikey park asistanı eşimin de aracı rahat kullanabilmesi açısından önemli. Bir de yeni BMW X3 1.6 170 Hp S Line var. 154.000TL boş araç fiyatı. Qasgai’deki özellikleri eklesek; X3 180-200.000TL’ye gelecek. Bütçemizi aşan bir rakam… sizin de yorumunuzu dikkate alarak, araç seçimini yapmak istiyorum. Bu arada yaşım 42. Şimdiden teşekkürler… Kadir BEYLEM

  7. yeni kesfettim sayfanizi cok basarili,tebrik ederim.volvo s60 t4 ile bmw 320ied arasinda kararsiz kaldim.hatta biraz zorlarsak 520i ile s80 t4 karsilastirmasi yapilabilir mi? yardimci olursaniz sevinirim

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

INSTAGRAM

Bahçeköy-Kemerburgaz orman yolu geceyarısından sonra esrarengiz bir yere dönüşür. Aydınlatması olmayan bu yol, gecenin sessizliğinde diğer otomobilleri aydınlatır ve süratinize rüzgar sesiyle alkış tutar. Burada günaşırı sürüşe çıktığım gecelerin bazılarında, ancak Comfortably Numb solosuyla erişebildiğim yükseklikleri gördüğümü hatırlıyorum. Farlar beyaz bir perde oluşturur ve yaprakların, trafik tabelalarının, parlayan asfaltın başrol paylaştığı bir kısa film başlardı. Üç beş dakikalık bu performasın sonunda otomobil sıcaklığın, bense nefesimin normale dönüşünü beklerdim. Eve dönüşümüz ise, içinde tombul şişe efes tüketilen şahinlerin hızıyla gerçekleşir, bu sırada sahneyi çoğunlukla David Gilmour alırdı. Burayı gece geçmeyeli uzun zaman oldu, yeşili onurlandıran gün ışığı ise az evvel bahsettiğim kısa filmi kaldıramayacak kadar naiftir. Bu yüzden yeşili, oksijeni ve otomotiv sanatını kararınca tadıp eve dönmek en iyisi. Yeni bir yemeğin keşfinden, yeni bir yıldızın keşfine kıyasla daha fazla mutluluk duyduğunu söyleyen tombul yanaklı bu adamı biraz olsun anladığımı düşünüyorum. Lezzetin Fizyolojisi ya da Yüce Mutfak Üzerine Düşünceler’in büyük kısmını okudum. Kitabın kahveyi konu alan ve beni diğer bölümlere göre daha fazla ilgilendiren kısmı ise çoktan bitti. Bu yüzden, konuyu soğutmamak adına, kahve ve alüminyum bahsiyle ilgili üçüncü gönderimi yazmak istedim.
İlk kahve ağacı Arabistan’da bulunmuş ve dünyanın farklı yerlerine buradan taşınmıştır. Ne var ki, en lezzetli kahveler halen Arabistan’da yetişenlerdir. Bir inanışa göre, koyunlarını otlatmaya çıkaran bir çoban, kahve taneciklerini yiyen hayvanların diğerlerine kıyasla daha canlı olduğunu gözlemlemiş ve kahvenin hikayesi böyle başlamış. Brillat-Savarin kahveyi bulan kişi kadar, kahve taneciklerini kavurmayı akıl eden kişinin de onurlandırılması gerektiğine inanıyor çünkü damağımızı okşayan kahve tadı, tamamen karbonlaşmanın sonucunda ortaya çıkan aromaların ve özgün yağların ürünü.
“Kahvenin geceleri uykularını kaçırmadığı kişiler, gündüz uyanık kalabilmek için bolca kahve içenlerdir…” Yazarın bu cümlesi, hazırlık sınıfını saymazsak altı yılda mezun olabildiğim mühendislik fakültesi hayatımın soru işaretlerinden birini pek güzel yok ediyor. Hayatımın hiçbir döneminde kahve içtiğim için uykusuz kalmış yahut sabahlamak maksadıyla kahveye sarılmış değilim. Öte yandan, özellikle son bir yıldır, günün ilk kahvesini içene kadar tam anlamıyla ayılamıyor ve hakkıyla ısınmamış bir sıralı altı silindirli gibi tuhaf sesler çıkarıyorum. 
Fakat benim gibiler için kötü haberler veriyor Brillat-Savarin. “Sağlıklı bir insan günde iki şişe şarap içerek uzun yıllar yaşayabilir fakat aynı miktarda kahve ile çok uzun süre dayanamaz,” diyor. Buna gerekçe olarak ise, kahvenin göründüğünden çok daha ciddi bir uyarıcı olmasını öne sürüyor. Uyarıcı demişken, az sonra gecenin ikinci kahvesini demleyecek ve Balzac’ın Modern Çağ Uyarıcıları Risalesi’ni üçüncü kez okuyacağım. Belki bu kez yazarı kıskanmayı bırakır ve kahveyle ilgili araştırmalarıma huzurla devam edebilirim… Ülkemizin küfür ihracatında önemli bir paya sahip olan Adana'nın, Nisan ayında böylesine romantik bir şehre dönüştüğünü görünce, kebap yemekten vazgeçip portakallı ördek hayalleri kurmaya başladım. Koca bir şehrin henüz açan portakal çiçeklerinden dolayı türüm türüm koktuğunu düşünün. Bahara alerjili sol gözümdeki kızarıklığı dahi unutturan bu nefis kokunun ılık esintilerle taşınması ise bambaşka bir keyif. Ancak yaz tatilinin üçüncü ayındaki ilkokul çocuklarında bulunacak türden bir akşam miskinliğiyle, kendimi kaldırım kafelerinden birine attım. Derken, iki kulağının üzeri sigaralı bir çocuk yanaştı ve alır mısın abi dedi. Sigara içmiyorum, dedim. B*k iç dedi... Kendime gelmiş ve ciğere düşmek vaktinin geldiğini anlamıştım. Aramıza yaklaşık bir yıl önce katılan ve fotoğrafın üst kısmında arzı endam eden M3 yüzünden, konfor alanımızda ciddi bir daralma oldu. Bilstein marka sofistike süspansiyonların alçalttığı gövde yüzünden orada burada apaçi damgası mı yemedik; Turner Motorsport üretimi kompetisyon grade yürüyen aksam parçaları yüzünden her kasiste böbreklerimiz mi kopmadı; Sparco yarış koltukları yüzünden uzun yolculuklarda felç mi olmadık... M3'ün tamamen piste odaklanan ve fabrika ayarlarından bir hayli uzak olan karakteri Naz'daki zarafete, Ümitcan'ın Impreza'sındaki efendiliğe karşı olarak doğmuş gibiydi. Fakat bugün ilginç bir şey oldu ve ilk kez piste çıkardığımız M3, hiç görmediğimiz kadar mutlu bir otomobile dönüşüverdi. Yarış koltuklarının, yarış süspansiyonlarının ve hafiflik maksadıyla sökülmüş parçaların bir anlam ifade etmeye başladığı o anları deneyimlemenizi isterdim. Trafikteki avuçları terli, anksiyete dolu M3 gitti; aylar sonra evine dönmüş gibi davranan bir M3 geldi. Bu deneyimin Spa'yı, Ring'i, Laguna Seca'yı hak ettiği konusunda hemfikir olduk ve pistte hızlı turlar attığımız otomobilimizle mutlu mesut eve döndük. Darısı Eau Rouge'ların, Karussell'lerin, Corkscrew'lerin başına... Kahve ile alüminyum arasındaki romantik bağı fark ettikten sonra, bir önceki gönderimde de bahsettiğim üzere, iki kitap sipariş ettim. Bu kitaplar kafein ve alüminyum aşkının analizine kahve ile başlamamı sağlayacak. Daha doğrusu sipariş verirken düşündüğüm buydu…  Ne var ki, aydınlanma çağının aydınlarından biri olan Brillat-Savarin’in Lezzetin Fizyolojisi ya da Yüce Mutfak Üzerine Düşünceler isimli eserinde farklı ve fazlasıyla heyecan verici bir dünya buldum. Gerçek bir yemek sever olan yazar, yemek kültürünün pis boğazlılık ile karıştırılmasından duyduğu rahatsızlıkları ve önemli bir bilim dalı olarak gördüğü gastronominin inceliklerini anlatıyor kitabında. Brillat-Savarin gibi bir aydının düşüncelerinde, kendi fikir dünyamdan bazı renkler yakaladığımı söylersem umarım cüretimi hoş görürsünüz. Fakat bir otomobil sever olarak, otomobil sevdası ile apaçiliğin karıştırılmasından duyduğum rahatsızlığın, 18. yüzyıl aydınlarından biri tarafından yemek kültürü konusunda hissedildiğini görünce kendimi biraz arkalanmış hissettim. Kim bilir, belki otomobil kültürüne ve otomobillere dair ömürlük notlarım bir gün kitap olur ve adını Yüce Otomobil Üzerine Düşünceler koyarım…
Sağdaki eser ise, az evvel bahsettiğim kitabın sonsözü olarak, Balzac tarafından kaleme alınmış. Bu durumda Yüce Otomobil Üzerine Düşünceler’in sonsözünü Jeremy Clarkson yazmalı… Balzac, modern zaman uyarıcıları olarak isimlendirdiği beş maddeye dair düşüncelerini ve tecrübelerini anlatıyor incecik kitabında. Bu arada beş maddeden birinin kahve olduğunu sanıyorum tahmin etmişsinizdir. Kitapları bitirmem biraz zaman alacak gibi görünüyor fakat acelem yok. Çünkü her cümlesinden ilham sızan bu aydınları anlamak ve hissetmek aceleye gelmemeli.
Kahve ve alüminyum hikayemin sonraki gönderileri, görseldeki kitaplardan aldığım notlardan oluşacak ve bu eserlerin ardından, sıra birkaç bilimsel makaleye gelecek. Böylece, gidişatından huzursuz olduğum ve bir an önce emekliye ayrılmasını beklediğim gezegenimizin iki yüz elli yıl önceki güzel günlerinde, biraz olsun huzur bulabileceğim. Hafifliği, sürati, dayanıklılığı ve canlılığı vurgulayan alüminyum ile modern insanın hiperaktivite ihtiyacını karşılayan ve aynı şekilde hafifliği, sürati, dayanıklılığı ve canlılığı vurgulayan kahve.
Kendi zamanındaki teknolojik sınırların belini kıran ve Octane dergisinin Nisan kapağını harikulade poposuyla süsleyen Porsche 959 sayesinde, bugün alüminyumu düşündüm. Alüminyumu düşünmek tuhaf bir ifade oldu farkındayım… Ne var ki, tekerlek üzerinde hareket eden herhangi bir nesneye ilgi duyup da, alüminyumdan etkilenmeyecek birileri yoktur diye tahmin ediyorum. Her açıdan erotik, her açıdan tahrik edici bir materyal.
Alüminyum konusundaki gözü dönmüş yaklaşımım, kahve tüketimi için de geçerli. Kahve içtiğim ‘fincanın’ ölçüsü ne tür bir yaklaşımdan bahsettiğimi gösteriyordur sanıyorum. Porselenden imal edilmiş bir espresso fincanındaki zarafet yetmezmiş gibi, bu fincanı işaret parmağıyla havada tutarak zarafete zarafet katan ve aynı anda diğer elindeki geleneksel edebiyat dergisini okuyan birinin naifliğine sahip olduğumu düşünmüyorum. Zira üç shot espressonun üzerine, yaklaşık yarım litrelik bir porsiyona ulaşana kadar, koyduğum kaynar suyun sıcaklığı ile Porsche 959’un poposundaki sıcaklığı bir araya getirmeyi tercih eden biriyim.
Bugün alüminyumu düşündüm. Kahve içiyordum. Sonra konuyla ilgili bir şeyler okumaya başladım. Minik metinler birkaç makaleye, birkaç makale ise sipariş edilmiş birkaç kitaba dönüştü. Kafein ile alüminyumun aşk hikayesi bütün uykumu kaçırmış, içim uzun bir yolculuğa çıkacak olmanın heyecanıyla dolmuştu. Galt MacDermot’un Coffee Cold’u çalıyor, bense bu hikayenin neresinden tutunsam diye düşünüyordum.
Hazır olun, buralar biraz kahve kokacak… Biraz da alüminyum. Weihenstephaner köpüğüm #naz #bmw #z3coupe #shootingbrake #bmwrepost Bunca zamandır neredeydim?
* 1.7 litrelik dizelim ve JDM çıkartmalarımla Vauxhall Team Turkey buluşmalarında Doblo mu kovalıyorum? Hayır dostlar, hayır.
*E5’te makas atarken ölmüş olabilir miyim? Hayır, ölmedim. Hamdolsun, trafikte oldukça bilinçli kullanıyorum. Trafikte insan gibi hareket eden fakat sorumsuz, bencil ve cahil yaratıklar yüzünden kaybettiklerimiz için burada biraz durup düşünelim. Toprağın bol olsun Erdal Tosun. *Seksi bir İtalyan otomobiliyle sürüş yaparken, ilk kasiste başıma düşen sunroof yüzünden hastanelik oldum desem? Suçu İtalyanlara atmanın lüzumu yok. Yonca yapraklı Julya’yı severek izliyoruz.
*Jeremy Clarkson ve ekibinin karşı konulamaz ürünü yüzünden torrent sitelerinde kaybolmuş ve müsaade istemeden açılan arsız reklamlardan birine dönüşmüş de olabilirim. Şaka bir yana, The Grand Tour rüya gibi olmuş. Top Gear’ımızın eski samimiyetini arattı ama buna da şükür.
*Uygun fiyatlı bir Amerikan cipini yükseltip, ekstrem spor yaptığımı sanarak ekstrem bir bira içicisine dönüşmüş olma ihtimalimi düşündüyseniz, hayır. Göbeğim yok ve ezik değilim.
*Fakirlikten motosiklete düşecek gibi olduğum doğrudur fakat motosikletten düştükten sonra üzerimden hafif ticari geçmesini istemedim, vazgeçtim. İstanbul’da benlik bir iş değil…
*Bunca zamandır işimdeydim, gücümdeydim ve sosyal mecraların pek sosyal hallerine biraz ara vermek istedim. Durduk yere beklentiyi yükseltmenin lüzumu yok fakat yine buralardayım ve arada bir üç beş kelime karalıyor olmayı planlıyorum.
*Bahar kokusunun ortaya çıktığı şu günlerde, albümümde olgunlaşmış bir fotoğrafla, sağlıcakla. Anahtarını iade et, metroyla efendi efendi otele dön. Hayır, valize sığma ihtimali yok. Tamam, o da seni çok özleyecek...
%d blogcu bunu beğendi: