Skip to content

RENAULT CLIO 172 RS

DSC_0035

Işıklarda usulca durdunuz… Yanınızdaki siyah camlı siyah Leon’un direksiyonundaki vatandaş arka koltuklara kadar yatırdığı sürücü koltuğunda, direksiyonun 12’sine tek eliyle tutunarak, doğrulup altınızdaki şeyin jantlarını süzmeye başlıyor.

Jantlar, tamponlar ve homurtulu egzoz sesi yüzünden kafası karışık. Şüpheli bakışlar…

Üç kapılı Clio Symbol’ünüzü modifiye ettiğinizi düşünüp gaza geliyor ve RS’i gözüyle yemeyi bırakıp önüne dönüyor. Kafası hala karışık…

Yeşil yanar yanmaz, 105 beygirlik VW motorunun yürüttüğü Leon’un koca jantları hafifçe boşa dönüyor ve otomobil gürültüler eşliğinde uzaklaşmaya başlıyor.

Debriyajı usulca bırakıp gazı döşemelere gömüyorsunuz ve RS devir kesiciye kadar soluksuz hızlanıyor. İçinden çıkarmadan ikinci vites ve üç demeden önce aynanızda kaybolan bir Leon…

***

Yukarıdaki temsili hikayecikte bir numara yok. Benzer hikayelerim olmuştu Polo GTI, GTI’ın kuzeni Fabia RS yahut Cooper S ile…

Ateşli hatchback’in güzelliğidir bu mevzuu. Kimse sallamaz sizi trafikte. ‘Koca jantlı Polo’, ‘janjanlı yeşil renkli Fabia’ yahut ‘yere yakın kız arabası’ olarak yorumlanır altınızdaki şey. Tıpkı üç kapılı Symbol gibi…

Gelgelelim konumuz ışıklarda caddecilere gömmek falan değil. Onu X6’ya binenler de yapıyor!

Düzde hızlanmak iyidir hoştur da ‘büzük’ virajlarda belli olur!

Ve konumuz virajlar için yaratılmış bir otomobil: Clio RS 172

***

DSC_0034

Clio RS, güncel ‘hot hatch’lere neden koyar bundan bahsetmek istiyorum evvela.

Bir kere gerçek ateşli hatchback atmosferik motorlu olmalıdır canım kardeşim. Zira virajlarda sınırsızca tepinebilmek için pürüzsüz gaz tepkilerine ihtiyacın vardır ki turbo motorun kralı gelse bulamazsın o tepkiyi (sözüm als’den dışarı).

İki: Ateşli hatchback, otomobilden anlamayan adamın dikkatini çekmemelidir. Babaannenin bindiği otomobile ciğerli bir motor, sıkı süspansiyonlar ve iki yarış koltuğu attın mı ahanda oldu sana hot hatch. Clio RS bu kutucuğa da koca bir tik atıyor zira çok yakışıklı olmadığı hepimizin malumu.

Ve üç: Ateşli hatchback okkalı bir sürücünün ellerine teslim edildiği vakit virajlarda rakipsiz olmalıdır. Bunu az sonra tartışacağız.

***

DSC_0018

172’nin kapısını açtığımda aynen yukarıda bahsettiğim manzarayla karşılaşıyorum: Spor koltukları olan bir Clio Symbol. Harika!!!

Adımımı atıp sürücü koltuğuna gömüldüğümde ise sürüş pozisyonunun yüksek olduğunu fark ediyorum. Direksiyon 3-5 mm sağa ofsetli. Muhtemelen spor koltuk yerleşiminden doğan bir farklılık. İlginç…

Koltuk ve ayna ayarı, okşama fasılları derken motoru çalıştırıyorum. Derinden, homurtulu bir ses. 2 litrelik makine çığlıklar atmak için sabırsızlanıyor.

Teker dönmeye başlıyor. Tanışıyoruz, birbirimize ısınıyoruz.

Bir ara ikinci viteste gaza oturuyorum ve şov başlıyor. Gürül gürül motor sesi, kısa bir patinaj ve hop, 100 km/s’yi aştık bile. Gaz pedalına yaptığınız milimetrik bir dokunuş dahi cevapsız kalmıyor. Kahrol downsizing, kahrol ÖTV!

Direksiyonun sertliği kusursuz. Geri bildirim konusunda, güncel otomobillerin aksine, gayet cömert ve sevecen bir karakteri var.

Virajlar ise asıl olay ve RS bu olayın merkezine sizi koyuyor. Zorladığınızda kafası tutunmayı bırakmayan, arka tarafı usul usul taşmaya başlayarak dönme yarıçapını küçülten fakat kontra vermeye gerek kalmadan tekrar tutunan bir otomobil. Ya da durun, şöyle izah edeyim: ‘Heel and toe’ yaparak vites düşür, viraja otur, otomobilin kafası halının üzerindeki sehpa gibi zemine otursun, poposu usul usul kaymaya başlasın, sen zafer çığlıkları at ve viraj çıkışında gaza oturarak uzayıp git! Sen ne kadar hızlıysan, RS de o kadar hızlı.

Ben zafer çığlıkları atıyorum da, yanımda otomobilin sahibi Muzaffer oturuyor ve dudaklarını ısırır gibi bir hali var. Oysa ki limitlere daha çok vardı.

Muzaffer’i kızdırmadan ve bu özel bebeği daha fazla zorlamadan soğutup sahibine iade ediyorum zira fotoğraflarını gördüğünüz şey sadece hafta sonları kullanılan ‘özel’ bir otomobil. Canını yakmak istemem…

0 km alınıp ölene kadar saklanası bebeklerden birisin 172.

***

Ve 2013 RS…

Nereden nereye…

Utan Renault!!!

***

RS için Muzaffer’e, fotoğraflar için Safa’ya teşekkür ederim.

***

Reklamlar

4 replies »

  1. Hacı ne zamandır bekliyorum şu adam bi 172 rs incelese diye en sonunda ben gelip alacaktım seni :)) Çok güzel yorumlamışsın 172rs’ i namı diğer ph quick 🙂 kendinden 4-5 yıl sonra çıkan ph2 182 kasadan hızlı olupta ph quick adını alan sanırım başka bir araç yoktur 🙂 Her zaman spor otomobilde karadüzen tercihimdir.. 172 rs’ in diğer clio rs serilerine göre en can alıcı noktası gaz pedalindaki hissiyat.. Diğer rs’ ler gibi manyetik gaz kelebeği yoktur karadüzen gaz teli vardır.. Viraj içlerinde gaz pedalı ile adeta sevişirsin 🙂 172 rs dediğin gibi çok özel bir otomobildir.. Normal kullanımda ise şaşırtıcı derecede bazı 1.6lt araçlardan bile daha az yakar hele ki uzun yolu söylemiyorum bile 5lt lerde çok yolculuk etmişliğim vardır.. İmkanlar el versede dizel aracın yanına bir tane koyulabilse. Sıradaki araç olarak williams bekliyorum.. Karadüzen zamanların şahı, Ragnotti’nin oğlu.. 🙂 Ellerine sağlık bu yazı için 🙂

  2. Kardeşim öncelikle eline koluna yüregine saglık.
    Acıkcası kendi aracımı anlatmaya kalksam bu kadar güzel anlatamam 🙂
    Ayrıca Tufan Akkaş benzin tasarrufu konusunda cok haklısın cogu 1.6 lt. daha az yakması mükemmel bişey.
    Konya-Antalya arası 4.4 lt kendim bizzat gördüm 🙂

  3. valla kardeşim çok fena Rs almak ıstıyorum gıderız artık almaya sen bakmadan almam oo arayı 🙂

Bir Yanıt Bırakın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

INSTAGRAM

Bahçeköy-Kemerburgaz orman yolu geceyarısından sonra esrarengiz bir yere dönüşür. Aydınlatması olmayan bu yol, gecenin sessizliğinde diğer otomobilleri aydınlatır ve süratinize rüzgar sesiyle alkış tutar. Burada günaşırı sürüşe çıktığım gecelerin bazılarında, ancak Comfortably Numb solosuyla erişebildiğim yükseklikleri gördüğümü hatırlıyorum. Farlar beyaz bir perde oluşturur ve yaprakların, trafik tabelalarının, parlayan asfaltın başrol paylaştığı bir kısa film başlardı. Üç beş dakikalık bu performasın sonunda otomobil sıcaklığın, bense nefesimin normale dönüşünü beklerdim. Eve dönüşümüz ise, içinde tombul şişe efes tüketilen şahinlerin hızıyla gerçekleşir, bu sırada sahneyi çoğunlukla David Gilmour alırdı. Burayı gece geçmeyeli uzun zaman oldu, yeşili onurlandıran gün ışığı ise az evvel bahsettiğim kısa filmi kaldıramayacak kadar naiftir. Bu yüzden yeşili, oksijeni ve otomotiv sanatını kararınca tadıp eve dönmek en iyisi. Yeni bir yemeğin keşfinden, yeni bir yıldızın keşfine kıyasla daha fazla mutluluk duyduğunu söyleyen tombul yanaklı bu adamı biraz olsun anladığımı düşünüyorum. Lezzetin Fizyolojisi ya da Yüce Mutfak Üzerine Düşünceler’in büyük kısmını okudum. Kitabın kahveyi konu alan ve beni diğer bölümlere göre daha fazla ilgilendiren kısmı ise çoktan bitti. Bu yüzden, konuyu soğutmamak adına, kahve ve alüminyum bahsiyle ilgili üçüncü gönderimi yazmak istedim.
İlk kahve ağacı Arabistan’da bulunmuş ve dünyanın farklı yerlerine buradan taşınmıştır. Ne var ki, en lezzetli kahveler halen Arabistan’da yetişenlerdir. Bir inanışa göre, koyunlarını otlatmaya çıkaran bir çoban, kahve taneciklerini yiyen hayvanların diğerlerine kıyasla daha canlı olduğunu gözlemlemiş ve kahvenin hikayesi böyle başlamış. Brillat-Savarin kahveyi bulan kişi kadar, kahve taneciklerini kavurmayı akıl eden kişinin de onurlandırılması gerektiğine inanıyor çünkü damağımızı okşayan kahve tadı, tamamen karbonlaşmanın sonucunda ortaya çıkan aromaların ve özgün yağların ürünü.
“Kahvenin geceleri uykularını kaçırmadığı kişiler, gündüz uyanık kalabilmek için bolca kahve içenlerdir…” Yazarın bu cümlesi, hazırlık sınıfını saymazsak altı yılda mezun olabildiğim mühendislik fakültesi hayatımın soru işaretlerinden birini pek güzel yok ediyor. Hayatımın hiçbir döneminde kahve içtiğim için uykusuz kalmış yahut sabahlamak maksadıyla kahveye sarılmış değilim. Öte yandan, özellikle son bir yıldır, günün ilk kahvesini içene kadar tam anlamıyla ayılamıyor ve hakkıyla ısınmamış bir sıralı altı silindirli gibi tuhaf sesler çıkarıyorum. 
Fakat benim gibiler için kötü haberler veriyor Brillat-Savarin. “Sağlıklı bir insan günde iki şişe şarap içerek uzun yıllar yaşayabilir fakat aynı miktarda kahve ile çok uzun süre dayanamaz,” diyor. Buna gerekçe olarak ise, kahvenin göründüğünden çok daha ciddi bir uyarıcı olmasını öne sürüyor. Uyarıcı demişken, az sonra gecenin ikinci kahvesini demleyecek ve Balzac’ın Modern Çağ Uyarıcıları Risalesi’ni üçüncü kez okuyacağım. Belki bu kez yazarı kıskanmayı bırakır ve kahveyle ilgili araştırmalarıma huzurla devam edebilirim… Ülkemizin küfür ihracatında önemli bir paya sahip olan Adana'nın, Nisan ayında böylesine romantik bir şehre dönüştüğünü görünce, kebap yemekten vazgeçip portakallı ördek hayalleri kurmaya başladım. Koca bir şehrin henüz açan portakal çiçeklerinden dolayı türüm türüm koktuğunu düşünün. Bahara alerjili sol gözümdeki kızarıklığı dahi unutturan bu nefis kokunun ılık esintilerle taşınması ise bambaşka bir keyif. Ancak yaz tatilinin üçüncü ayındaki ilkokul çocuklarında bulunacak türden bir akşam miskinliğiyle, kendimi kaldırım kafelerinden birine attım. Derken, iki kulağının üzeri sigaralı bir çocuk yanaştı ve alır mısın abi dedi. Sigara içmiyorum, dedim. B*k iç dedi... Kendime gelmiş ve ciğere düşmek vaktinin geldiğini anlamıştım. Aramıza yaklaşık bir yıl önce katılan ve fotoğrafın üst kısmında arzı endam eden M3 yüzünden, konfor alanımızda ciddi bir daralma oldu. Bilstein marka sofistike süspansiyonların alçalttığı gövde yüzünden orada burada apaçi damgası mı yemedik; Turner Motorsport üretimi kompetisyon grade yürüyen aksam parçaları yüzünden her kasiste böbreklerimiz mi kopmadı; Sparco yarış koltukları yüzünden uzun yolculuklarda felç mi olmadık... M3'ün tamamen piste odaklanan ve fabrika ayarlarından bir hayli uzak olan karakteri Naz'daki zarafete, Ümitcan'ın Impreza'sındaki efendiliğe karşı olarak doğmuş gibiydi. Fakat bugün ilginç bir şey oldu ve ilk kez piste çıkardığımız M3, hiç görmediğimiz kadar mutlu bir otomobile dönüşüverdi. Yarış koltuklarının, yarış süspansiyonlarının ve hafiflik maksadıyla sökülmüş parçaların bir anlam ifade etmeye başladığı o anları deneyimlemenizi isterdim. Trafikteki avuçları terli, anksiyete dolu M3 gitti; aylar sonra evine dönmüş gibi davranan bir M3 geldi. Bu deneyimin Spa'yı, Ring'i, Laguna Seca'yı hak ettiği konusunda hemfikir olduk ve pistte hızlı turlar attığımız otomobilimizle mutlu mesut eve döndük. Darısı Eau Rouge'ların, Karussell'lerin, Corkscrew'lerin başına... Kahve ile alüminyum arasındaki romantik bağı fark ettikten sonra, bir önceki gönderimde de bahsettiğim üzere, iki kitap sipariş ettim. Bu kitaplar kafein ve alüminyum aşkının analizine kahve ile başlamamı sağlayacak. Daha doğrusu sipariş verirken düşündüğüm buydu…  Ne var ki, aydınlanma çağının aydınlarından biri olan Brillat-Savarin’in Lezzetin Fizyolojisi ya da Yüce Mutfak Üzerine Düşünceler isimli eserinde farklı ve fazlasıyla heyecan verici bir dünya buldum. Gerçek bir yemek sever olan yazar, yemek kültürünün pis boğazlılık ile karıştırılmasından duyduğu rahatsızlıkları ve önemli bir bilim dalı olarak gördüğü gastronominin inceliklerini anlatıyor kitabında. Brillat-Savarin gibi bir aydının düşüncelerinde, kendi fikir dünyamdan bazı renkler yakaladığımı söylersem umarım cüretimi hoş görürsünüz. Fakat bir otomobil sever olarak, otomobil sevdası ile apaçiliğin karıştırılmasından duyduğum rahatsızlığın, 18. yüzyıl aydınlarından biri tarafından yemek kültürü konusunda hissedildiğini görünce kendimi biraz arkalanmış hissettim. Kim bilir, belki otomobil kültürüne ve otomobillere dair ömürlük notlarım bir gün kitap olur ve adını Yüce Otomobil Üzerine Düşünceler koyarım…
Sağdaki eser ise, az evvel bahsettiğim kitabın sonsözü olarak, Balzac tarafından kaleme alınmış. Bu durumda Yüce Otomobil Üzerine Düşünceler’in sonsözünü Jeremy Clarkson yazmalı… Balzac, modern zaman uyarıcıları olarak isimlendirdiği beş maddeye dair düşüncelerini ve tecrübelerini anlatıyor incecik kitabında. Bu arada beş maddeden birinin kahve olduğunu sanıyorum tahmin etmişsinizdir. Kitapları bitirmem biraz zaman alacak gibi görünüyor fakat acelem yok. Çünkü her cümlesinden ilham sızan bu aydınları anlamak ve hissetmek aceleye gelmemeli.
Kahve ve alüminyum hikayemin sonraki gönderileri, görseldeki kitaplardan aldığım notlardan oluşacak ve bu eserlerin ardından, sıra birkaç bilimsel makaleye gelecek. Böylece, gidişatından huzursuz olduğum ve bir an önce emekliye ayrılmasını beklediğim gezegenimizin iki yüz elli yıl önceki güzel günlerinde, biraz olsun huzur bulabileceğim. Hafifliği, sürati, dayanıklılığı ve canlılığı vurgulayan alüminyum ile modern insanın hiperaktivite ihtiyacını karşılayan ve aynı şekilde hafifliği, sürati, dayanıklılığı ve canlılığı vurgulayan kahve.
Kendi zamanındaki teknolojik sınırların belini kıran ve Octane dergisinin Nisan kapağını harikulade poposuyla süsleyen Porsche 959 sayesinde, bugün alüminyumu düşündüm. Alüminyumu düşünmek tuhaf bir ifade oldu farkındayım… Ne var ki, tekerlek üzerinde hareket eden herhangi bir nesneye ilgi duyup da, alüminyumdan etkilenmeyecek birileri yoktur diye tahmin ediyorum. Her açıdan erotik, her açıdan tahrik edici bir materyal.
Alüminyum konusundaki gözü dönmüş yaklaşımım, kahve tüketimi için de geçerli. Kahve içtiğim ‘fincanın’ ölçüsü ne tür bir yaklaşımdan bahsettiğimi gösteriyordur sanıyorum. Porselenden imal edilmiş bir espresso fincanındaki zarafet yetmezmiş gibi, bu fincanı işaret parmağıyla havada tutarak zarafete zarafet katan ve aynı anda diğer elindeki geleneksel edebiyat dergisini okuyan birinin naifliğine sahip olduğumu düşünmüyorum. Zira üç shot espressonun üzerine, yaklaşık yarım litrelik bir porsiyona ulaşana kadar, koyduğum kaynar suyun sıcaklığı ile Porsche 959’un poposundaki sıcaklığı bir araya getirmeyi tercih eden biriyim.
Bugün alüminyumu düşündüm. Kahve içiyordum. Sonra konuyla ilgili bir şeyler okumaya başladım. Minik metinler birkaç makaleye, birkaç makale ise sipariş edilmiş birkaç kitaba dönüştü. Kafein ile alüminyumun aşk hikayesi bütün uykumu kaçırmış, içim uzun bir yolculuğa çıkacak olmanın heyecanıyla dolmuştu. Galt MacDermot’un Coffee Cold’u çalıyor, bense bu hikayenin neresinden tutunsam diye düşünüyordum.
Hazır olun, buralar biraz kahve kokacak… Biraz da alüminyum. Weihenstephaner köpüğüm #naz #bmw #z3coupe #shootingbrake #bmwrepost Bunca zamandır neredeydim?
* 1.7 litrelik dizelim ve JDM çıkartmalarımla Vauxhall Team Turkey buluşmalarında Doblo mu kovalıyorum? Hayır dostlar, hayır.
*E5’te makas atarken ölmüş olabilir miyim? Hayır, ölmedim. Hamdolsun, trafikte oldukça bilinçli kullanıyorum. Trafikte insan gibi hareket eden fakat sorumsuz, bencil ve cahil yaratıklar yüzünden kaybettiklerimiz için burada biraz durup düşünelim. Toprağın bol olsun Erdal Tosun. *Seksi bir İtalyan otomobiliyle sürüş yaparken, ilk kasiste başıma düşen sunroof yüzünden hastanelik oldum desem? Suçu İtalyanlara atmanın lüzumu yok. Yonca yapraklı Julya’yı severek izliyoruz.
*Jeremy Clarkson ve ekibinin karşı konulamaz ürünü yüzünden torrent sitelerinde kaybolmuş ve müsaade istemeden açılan arsız reklamlardan birine dönüşmüş de olabilirim. Şaka bir yana, The Grand Tour rüya gibi olmuş. Top Gear’ımızın eski samimiyetini arattı ama buna da şükür.
*Uygun fiyatlı bir Amerikan cipini yükseltip, ekstrem spor yaptığımı sanarak ekstrem bir bira içicisine dönüşmüş olma ihtimalimi düşündüyseniz, hayır. Göbeğim yok ve ezik değilim.
*Fakirlikten motosiklete düşecek gibi olduğum doğrudur fakat motosikletten düştükten sonra üzerimden hafif ticari geçmesini istemedim, vazgeçtim. İstanbul’da benlik bir iş değil…
*Bunca zamandır işimdeydim, gücümdeydim ve sosyal mecraların pek sosyal hallerine biraz ara vermek istedim. Durduk yere beklentiyi yükseltmenin lüzumu yok fakat yine buralardayım ve arada bir üç beş kelime karalıyor olmayı planlıyorum.
*Bahar kokusunun ortaya çıktığı şu günlerde, albümümde olgunlaşmış bir fotoğrafla, sağlıcakla. Anahtarını iade et, metroyla efendi efendi otele dön. Hayır, valize sığma ihtimali yok. Tamam, o da seni çok özleyecek...
%d blogcu bunu beğendi: