İçeriğe geç

YAYLA YOLUNDA

Önümüzde yol almakta olan gri renkli ticari aracın gövdesi en az yirmi yıllık yayların üzerinde bir o yana, bir bu yana esniyor. Aramızdaki toz bulutu ve daha da önemlisi, sol alt köşesi macunla onarılmış bagaj kapağı, yükleme alanındaki mangalı görmeme engel olamıyor. Toprak zemindeki çeşit çeşit kusurun titrettiği is bağlamış kirli telin mangala her vuruşu beynimde yankı buluyor. Üstüne üstlük, bir çift karpuz her virajda düzensizce yer değiştirerek mangala çarpıyor ki yeşil meyvelerin bu göçebe halleri burnumuzun dibinde dünyanın en kaotik piknik yolculuğunun yapılmakta olduğunu hissettiriyor.

Ticari aracın arka koltuğunda oturan yaşlı kadının başı her çukurda bağımsızlığını ilan ediyor da sağdaki sürgülü camın tek karışlık açıklığından dışarı uzanarak kaportaya tutunan eli milimetre oynamıyor. Sol omzumun ardından sigara uzatan Emre’nin elini fark ettiğimde yaşlı kadının şaşmaz elleriyle yakama yapışmak üzere olduğunu sanarak irkiliyorum.

“Napıyosun oğlum!” diye çıkışıyor Emre.

“Hiç,” diye yanıtladıktan sonra sigaradan bir nefes çekiyor ve pamuk sesi ucuz ses sistemi yüzünden incelen Fransız dilberi Françoise Hardy’e kulak veriyorum. Tazeliği, güzelliği, tatlılığı, kıskançlığı ve melankoliyi zamansız biçimde temsil eden bu sesi ruhumda duyarken; aynı anda gri renkli bir ticari aracın paralel evrendeki yamuk yumuk hallerine maruz kalmak sinirimi bozuyor. Kısa süre içinde, an öyle sarkastik bir vaziyet alıyor ki Ümit’e seslenip “Dur,” diyorum. “Bir şeyler yiyelim, karnım acıktı.”

İki yanı da ince çalılıklarla çevrelenen bu yayla yolunun zemini, yer yer rastlanan asfalt kalıntılarıyla bundan daha iyi günler gördüğünü kanıtlıyor. Çalılıkların birkaç metre ötesinde, yamaçlardan yükselen ve gövdelerinin yokluğunda havada asılıymış gibi görünen ağaçlar yaşıyor. Bu ağaçların koca dalları bazen yola kadar uzanıyor ve üzerimizde cılız bir kemere dönüşüyor. Ötede, çalıların içeri doğru hafifçe açılarak doğal bir cebe dönüştüğü noktayı fark eden Ümit, toz içinde kalmış Subaru’yu kenara çekiyor.

Peynir, pastırma, Konya gevreği, Alman usulü kornişon turşusu ve Guinness’ten oluşan menümüz birkaç dakika içerisinde arka kanadın üzerine kuruluyor. Françoise Hardy’nin sesini duyarken az evvel bahsettiğim ticari aracı izlemek mi daha sarkastik yoksa bir devrin ralli ikonlarını tanımlayan, bir neslin otomobil sevgisini şekillendiren kanadın üstünde Konya gevreği kırıntıları bırakarak pastırma tüketmek ve hatta kanada çemen bulaştırmak mı daha sarkastik bilemiyorum… Yine de Allahın cezası hafif ticari görünürde olmadığı için memnunum. Böylece Ümit, Emre ve Françoise ile beraber kısa, keyifli bir piknik yaparak karnımı doyuruyorum.

Yeniden yola koyulduğumuzda, sonsuz hevesi ve sarsılmaz iyi niyeti ile her sürüşte daha çok sevdiğim Impreza’nın bugün pek gönülsüz yürüdüğünü hissediyorum. Otomobil toz içinde, hırıltıyla nefes alıp verirken Sapanca’dan uzaklaşan bir yayla yolunda değil de Hakone virajlarında olmak arzusunu içe atılmış bir siteme dönüştürüyor. Impreza’nın huysuzluğu sahibine aksetmiş olacak ki Ümit ara ara, üstelik hiç lüzumu yokken, otomobili istismara varan bir sertlikle kullanıyor. Böyle anlarda altımızdaki halı sertçe çekilmiş gibi kayarak yol alıyoruz.

Birkaç karter çiziği, birkaç sigara ve sonu gelmez sarsıntılardan sonra yaylaya ulaşıyoruz. Önümüzde uzanan yemyeşil çayırlar, yaşlı ağaçlarla çerçevelenip masmavi gökyüzünün bir duvarına asılmış gibi… Dört tekerlekten çekiş sistemlerinin en acımasızıyla donatılan Impreza’nın soğuma çabaları çıtırtılara dönüşürken, bir takım endüstriyel kokular (debriyaj) yaylanın ruhu aydınlatan tertemiz esintisine karışıyor. Otomobile dönüp ön yolcu kapısından içeri eğiliyor ve Françoise Hardy’nin sevdiğim bir kaydını çalıyorum: Voila.

Derken geride bir kısa korna çalınıyor. Yarı belime kadar otomobilin içinde, elimde telefonum, gayri ihtiyarı arkama dönünce gri renkli ticari aracın yaklaştığını fark ediyorum. Aceleci tavrından hiçbir şey yitirmemiş olan sürücü hemen yanımızdaki sağ viraja girdiğinde karpuzlar mangala son kez çarpıyor ve geçip giden aracın arka camındaki tuğra, tıpkı huzurumuz gibi, tozun içinde kayboluyor.

SON

Yazıdaki fotoğraflar Leica M6 kamerayla Fujifilm Acros 100 filme kaydedilmiş ve herhangi bir dijital manipülasyona maruz bırakılmamıştır. Saf analog fotoğrafların tadını çıkarın;

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

INSTAGRAM

Önümüzde yol almakta olan gri renkli ticari aracın gövdesi en az yirmi yıllık yayların üzerinde bir o yana, bir bu yana esniyor. Aramızdaki toz bulutu ve daha da önemlisi, sol alt köşesi macunla onarılmış bagaj kapağı, yükleme alanındaki mangalı görmeme engel olamıyor. Toprak zemindeki çeşit çeşit kusurun titrettiği is bağlamış kirli telin mangala her vuruşu beynimde yankı buluyor. Üstüne üstlük, bir çift karpuz her virajda düzensizce yer değiştirerek mangala çarpıyor ki yeşil meyvelerin bu göçebe halleri burnumuzun dibinde dünyanın en kaotik piknik yolculuğunun yapılmakta olduğunu hissettiriyor. Yayla Yolunda isimli son yazıma profildeki linkten ulaşabilirsiniz. #35mm #leica #leicacamera #filmphoto #minimalcar #subaru #impreza #leicaM6 #acros100 #filmisnotdead #analogue #bw
Tanıdığım en dağınık karakterlerden bir tanesi: Lotus Esprit S4S. Temel mimari ögeleri birbirinden habersiz mühendislik takımları tarafından, Lego’ya savaş açmak niyetiyle birleştirilmiş gibi hissettiren bu otomobil özellikle İstanbul trafiğinde eşsiz bir deneyim yaratıyor. Her şeyden önce çevrenizdeki meraklı gözlere bunun bir İtalyan egzotiği olmadığını ve sarhoş İngilizlerin elinden çıktığını izah etmeniz gerek. Çiçekçi ablalar, gençler, yandaki otomobilin arka camından sarkan çocuk… Herkes bir açıklama bekliyor. Dahası, kama formlu ve sarı renkli bir spor otomobilin içindeyken, varlığını kimsenin tahmin etmediği sefaletinizi açık etme lüksünü bulamıyorsunuz. Her trafik ışığını hararet yapma eğilimine dönüştüren dört silindirli turbo beslemeli motora, dirseğinizden fazlasını soğutmayan klimaya ve ortalama bir otomobilin kapı kolu hizasında kalan görüşe karşın gülümsemeniz ve çevrenizdekileri dört başı mamur bir sürüş deneyimi yaşamakta olduğunuza ikna etmeniz gerekiyor. Tam da James Bond’un su altına harareti engellemek için indiğini düşünmeye başlamışken trafik açılıyor ve yetmişlerin debriyaj pişiren süperspor deneyimi bir anda yirmi yıl ilerliyor. Turbo doluyor, yarış otomobili egzozu tiz ve yırtıcı frekanslarla titriyor ve sürat sadece sürücüyü değil otomobili de uyandırıyor. İşte o anda klimasız dakikaların, hararet korkusunun ve yaptığınız açıklamaların karşılığını alıyor ve doksanlarda çekilmiş bir otomobil programına düşüyorsunuz. Bu saniyelerde kabinin Turbo sakız koktuğuna yemin edebilirim. Sürüş sona erdiğinde, otomobilden inip sırtıma yapışan üstümü havalandırırken giysilerime sinen şeyin Turbo sakız değil, benzin kokusu olduğunu anlıyor ve gülümsüyorum. Modern otomobil her şeyin daha fazlasını sunan ve nezaket kurallarını aksatmayan ikiyüzlülüğüyle Lotus’u küçümsüyor. Lotus ise İngilizceden İngilizceye altyazı gerektiren aksanıyla bir küfür savurup, açılıp kapanan farlarını gövdesine gömüyor ve huzurlu bir akşam uykusuna dalıyor. Ne makine ama! #35mm #leica #filmphoto #minimalcar #lotusesprit #leicam6 #kodakgold200 #istanbul #filmisnotdead
Something about James Bond. #35mm #leica #filmphoto #minimalcar #lotusesprit #leicam6 #kodakgold200 #istanbul #filmisnotdead
BMW’nin uçak motorundan sonra ürettiği en iyi şey: BMW 3 Serisi. Bugün tarihi bir hava meydanında, otomobilin altmışlardan bu yana süren evriminin yedinci durağını anlatıyorum. Doğrusu, otomobil anlatmak nadiren bu kadar keyifli olur... #bmw #3serisi #beklenen3
Yaşlı bir çam ormanının içinden geçerek tırmanmaya koyulmadan önce otomobildeki tüm eşyalarımı sıkıca sabitliyor ve kalkıştan önce son kontrolleri yapan pilotlar gibi sürüş programlarını, gösterge panelini ve diğer kontrolleri gözden geçiriyorum. Hazırım. BMW M2 Competition ve Bir Geçidin İnadı isimli son yazıma profildeki linkten ulaşabilirsiniz. #bmw #m2competition #hahntennjoch #35mm #filmphoto
Günün asosyal saatleri sürüş keyfi için en ideal dakikalardan oluşur. Kimileri bunun için gecenin geç vakitlerini tercih eder ki karanlıkta sürüşün büyüsü farklıdır. Öte yandan, hangi endurans yarışçısına sorarsanız sorun, gün doğumunda direksiyonunda olmanın başka hiçbir şeye benzemediğini söyleyecektir. Gün doğumunda sürüş yapmanın keyfi bir kısa filme konu olmuştur. 1976 yapımı C’etait un Rendez-vous filmi, sevgilisiyle buluşmaya giden bir adamın Paris sokaklarındaki sekiz dakikalık sürüşünü konu alır. Filmde duyduğunuz sesler bir Ferrari 275 GTB’ye ait olsa da kameranın sabitlendiği otomobil bir Mercedes-Benz 450SEL 6.9’dur. Yer yer hatalar yakalayabileceğiniz dublaja rağmen bu film özel bir şehrin gün doğumunda sürüş yapmanın hazzını sanatsal ve kurallara aykırı biçimde ortaya koyar. Öyle ki yönetmen Claude Lelouch filmden sonra tutuklanmıştır. Bu sabah İstanbul için değil günün, yılın en asosyal saatlerinde sürüşe çıktım. BMW Z3 Coupe otomobilimin kaputunda bir kamera yoktu. Ayrıca gördüğünüz analog fotoğraf geçmiş zamandan... Fotoğraf yok, video yok ancak tarifsiz bir hazdan söz edebilirim. Hoş, bu hazzın Claude Lelouch sinematografisi ile 1976’da hakkıyla anlatıldığını bildiğimden, fazla uzatmıyor, sizi filme baş başa bırakıyorum. İzlemek için profilimdeki linki kullanabilirsiniz. #bmw #z3coupe #istanbul #35mm #filmphoto
Avusturya’da bulunan Hahntennjoch şu ana kadar sürüş yaptığım (yapamadığım) en iyi Alp geçidi. Bu geçitteki ilk deneyimimde Abarth 124 Spider kullanmış ancak çabucak pes eden Brembo frenler yüzünden diğer uca ulaşamamıştım. Bu hikaye üç bölüm halinde blogumda yer alıyor. Geçitteki ikinci denemem için tastamam bir spor otomobil olan BMW M2 Competition ile elimi güçlendirmiş ve iki hafta önce Münih’ten yola çıkmıştım. Otomobil her haliyle amaca uygundu ve geçitte kimseler yoktu… Ne var ki, ciddi süratlerle tırmanarak başladığım sürüşün onuncu kilometresinde fotoğrafta gördüğünüz devasa çığ ile karşılaştım. Böylece Oğuz Haksever kadar çaresiz, arkama baka baka geri dönecektim. Dönüş yolunda, bölgedeki alternatif rotalarda M2 ile yağmur altında doya doya sürüş yaptıysam da Hahntennjoch Geçidi tarafından ikinci kez mağlup edilmiştim. Dahası, İstanbul’a dönüp analog fotoğraflarımı banyodan aldığımda, kameramın arızalandığını ve hemen her fotoğrafımın bozulduğunu anlayacaktım. Gördüğünüz gibi geçitle ile çok iyi anlaşıyoruz! Hahntennjoch Geçidi tarafından alt edilmiş bir sürücünün hikayesi, bozulmuş film fotoğrafları eşliğinde yakında blogumda olacak. #bmw #m2 #roadtrip #hahntennjoch
Istanbul. #35mm #filmphoto
#bmw #x1 for @bmwturkiye #35mm #filmphotography
%d blogcu bunu beğendi: