İçeriğe geç

SKODA SUPERB

Yeni Superb incelemesi için buraya buyurunuz. Yok ben böyle iyiyim, yukarıdaki aracı okuyacağım diyorsanız o ayrı;

İsminin kelime anlamı ‘mükemmel’ olan bir otomobilin test yazısını okuyacaksınız; beklentilerinizi tekrar gözden geçirin! İşte başlıyoruz;

Son yıllarda derli toplu, güvenilir otomobiller üreten Skoda’nın ağır abisi Superb’le geçirdiğim iki gün boyunca, patronunu kaybetmiş bir şoförden farksız göründüğüme eminim. Hele ki bahsi geçen şoför grand tuvalet değil de şort-tişört-kırmızı ayakkabı modunda ise, maruz kaldığı garip bakışları az çok tahmin edersiniz. “Ağır” bir otomobil Superb. Aynı altyapıyı paylaştığı Passat’tan 52mm daha uzun aks aralığına ve oldukça geniş bir gövdeye sahip. Bir de test aracım gibi siyah renkliyse, “ağır”lık katsayısı biraz daha artıyor. Otomobilin ön kısmında karışmış duygular gördüm: Sinirli mi, düşünceli mi yoksa üzgün mü açıkçası bilemedim. Zarif bir tavan çizgisine ve bolca cam alana sahip olan Superb’in arkası ise otomobilin önüyle uyumsuz görünüyor diye düşünüyorum. Tasarımın daha “bütün” durması güzel olurdu. Beğenirsiniz, beğenmezsiniz size kalmış fakat Passat kadar taze durmadığı bir gerçek. Bak yine içim şişti; geçelim şu tasarım faslını.

Otomobilin iç mekanı, fiyatı düşünüldüğünde gereçekten yüz güldürüyor. Konsoldaki kumandalarını, koltuklarını, direksiyon simidini, iç mekandaki krom detayları ve bazı plastik malzemeler hariç -örneğin direksiyon-ön konsol arası- genel plastik kalitesini çok sevdim. İç mekanla ilgili diğer notlar: Rahat sürüş pozisyonunu bulmak zaman almıyor; kumanda elemanları çok kullanışlı; arka taraf hem çok ferah hem de devasa diz mesafesine sahip. Geniş otomobillere sevdalı Türk aileleri ve belediye başkan yardımcıları için son derece ideal.

Otomobilin çok hoşuma giden bir başka detayı da bagaj kapağı idi. Bagajı ister klasik sedanlarda olduğu gibi, ister arka camla birlikte bütün olarak açabiliyorsunuz. Arka koltukları da yatırırsanız ortaya ‘pikap’tan hallice diye nitelendirebileceğim bir yükleme alanı çıkıyor. Küçük ama hoş bir detay; yazının sonundaki galeriden sistemin nasıl çalıştığını görebilirsiniz.

Superb, cüssesinden beklenmeyecek kadar dinamik bir otomobil. Mondeo kadar keskin olduğunu söyleyemem fakat kesinlikle Passat’tan kötü değil. Yön değiştirmelerde uysal ve net tepkiler veriyor; gövde salınımları güvensiz hissettirmiyor ve yol tutuş konusunda problem yaşamıyor. Çok zorlarsanız önden kaymaya meyleden otomobil, tüm donanım seviyelerinde standart olan ESP’nin “höt!” demesiyle tekrar çizgisini buluyor. Test otomobilimdeki 1.6 TDI motorun sunduğu 105 beygir ve 250 nm’lik değerler şehir içinde yeterli tork ve hızlanmayı sunsa da, uzun yol sürüşlerinde, sollamalarda cansız kaldı. Ne diyelim ÖTV utansın; 2 litrelik dizel motorla tadından yenmezdi doğrusu.

Bak bu iyiymiş“ler: Reçellik kayısı kadar yumuşak sürüş – Geniş ve konforlu iç mekan – Akıllı bagaj sistemi – Çok düzgün Fiyat/Kalite oranı

Olmasa daha iyiymiş“ler: İç mekandaki ucuz plastikler, “bütün” olmayan tasarım

2 replies »

  1. aynen;
    önden ağır abi modunda olan tasarım arkada farların incelmeye başladığı yerde bir çocuk havasına bürünüyor.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

INSTAGRAM

Bahçeköy Orman Yolu rüyalarımdan bir parça.
20 Mart 1984’te, henüz 1164 kilometredeyken, Frankfurt’ta ilk servisi yapıldı.
Trakya kırlarında akşamüstü gezintisi.
Üç yıl önce bugün.
Burası Bolu ile Yedigöller Milli Parkı arasında uzanan dağ yolu. Görüşün ve zeminin sürekli olarak değiştiği parkurda, tutunma ruleti oynayarak geçirdiğim doyurucu sürüş dakikalarının ardından, çok önemli bir teslimatı tamamlamanın mutluluğunu yaşıyorum. #familytime
BMW i4’le 2000 kilometrelik yol arkadaşlığımızdan bazı notlar.
Bahçeköy Orman Yolu’nda bir Isetta’nın direksiyonuna geçmeyi ve Gran Turismo coşkusuyla sürüş yapmayı gerçekten çok istiyorum. Bu fantastik sürüşe, bas efsanesi Charles Mingus’un Isetta döneminde kaydettiği Haitian Fight Song’u bence çok yakışır ve otomobil, yol, sanat üçlüsü eşsiz biçimde tamamlanırdı.
1955 yılının Paris Otomobil Fuarı’nı ziyaret edenler, geçen yüzyılın dört tekerlekli rock yıldızlarından birisinin doğuşuna tanıklık ettiler. İsmi bizdeki karşılığıyla ‘tanrıça’ ya da ‘ilahe’ anlamına gelen bu otomobilin ziyaretçiler üzerinde nasıl bir etki bıraktığı, fuar süresince imzalanan 79.000 sipariş formundan tahmin edilebilir.
Amsterdam sakinlerinin bisikletle ilişkisini gözlemleyen bir gezgin, bu şehrin tekerleğin icadına dair kutlamaları neden bu kadar uzatıp abarttığını düşünse yeridir. Tarihi kanallar boyunca tez canlı pedal çeviren kadın ve erkek yüzlerinden bir coşku, bir gurur, bir iştiyak okunuyor ki Avrupa’nın başka şehirlerinde benzerini görmedim. Hollanda başkentine özgü olduğunu düşündüğüm bir diğer konuysa bisikletlinin yayalar da dahil olmak üzere çevresine son derece kayıtsız, bazen saygısız ve çoğu zaman kurumlu olması. Bizim memlekette, sıfır kilometre B sınıfı sedan aldıktan sonra, kendisini tanrı ilan etmiş gibi süren başıbozuklardan hatırlayabileceğiniz bir tutum.
Bir teknoloji kampüsünde değil, Bavyera’da üretildiğini açıkça hissettiren ve Uçmakdere gibi zorlayıcı rotalarda elektrikli oluşuna sığınıp kolaya kaçmak, çam devirmek yerine sürüş keyfinin geleceğine dair umutlarımı tazeleyen bir otomobil.
2016 yılının Eylül’ünden bir akşamüstü.
Yeni BMW i4 ve Yeni BMW 2 Serisi Active Tourer Ürün Lansmanı Satış Eğitimi için, iki hafta boyunca, BMW ailesinin yaklaşık 450 üyesini Antalya’da ağırladık.

Bu blogu takip etmek ve yeni gönderilerle ilgili bildirimleri e-postayla almak için e-posta adresinizi girin.

%d blogcu bunu beğendi: